weekje nationale parken
zo, speciaal op verzoek van mijn lieve schoonzus een dagje eerder dan de planning was ;-)
(Maar is maar goed ook, want volgens mij wordt het nu alweer een giga verhaal)
Het lijkt alweer heel lang geleden, die barbecue, maar eigenlijk valt het best mee. De barbecue was gezellig, maar daarna werd het helemaal grappig. Er was namelijk een soort van schoolreisje met allemaal 16/17 jarige die hele vreemde bierspelletjes deden. Toen ze vroegen of ik mee wilde doen, kon ik natuurlijk geen nee zeggen. Maar ja, aangezien ik altijd wil winnen, stond ik na een half uurtje wel te tollen op mijn beentjes. Toch nog een poging gedaan in de lokale club, maar uiteindelijk verstandig mijn bedje opgezocht!
De volgende dag zou de Duitse Jakob met mij meerijden naar Banff. Omdat hij eerst nog even moest werken in het hostel, ben ik 's ochtends de berg op gegaan, Mt Revelstoke. Supermooie uitzichten en ook een mooie route. Om 13 uur stapte Jakob in en konden we vertrekken. De route (moeder: de uitgebreide versie zal ik onderaan vermelden ;-) ) ging door Mt Revelstoke NP, Glacier NP, Yoho NP om te eindigen in Banff. Maar natuurlijk niet zonder een blik geworpen te hebben op Lake Louise: supermooi! Maar ook superdruk. Want wat bleek later toen we in Banff kwamen (waar het ook zo druk was): iedereen had maandag vrij (de Canades versie van Labourday). Eenmaal in Banff ingecheckt en een rondje gelopen door het gezellige dorpje en daarna uitgeteld naar bed!
Het was de bedoeling dat ik Jakob hier zou achterlaten (en dat had ik ook niet heel erg gevonden, was geen vervelende jongen, maar ook niet echt een grappenmaker ofzo) maar hij had geen vervoer naar Jasper. Ik ging ook die kant op, dus hij wilde wel meerijden.
Na nog een rondje gelopen te hebben om Banff ook in het daglicht te zien, vertrokken we dan ook richting Jasper. Na een klein uurtje rijden besloten we ook maar even bij Moraine Lake te kijken. Deze is iets minder bekend dan Lake Louise, maar geen idee waarom want ook deze was super. Omdat we genoeg tijd hadden besloten we een kleine hike te doen. We hadden wel een bord gezien met de 'beren-waarschuwing' maar waren al zo aan het turen dat we zo 2 wachtende mensen op een bankje voorbij liepen. Gelukkig riepen zij ons wel even terug, want wat bleek: als je werd 'gepakt' in het bos met minder dan 4 personen kon je een boete krijgen van $5000,-!!. Dus mensen opgepikt en gaan lopen. De wandeling was mooi, maar helaas geen beren op de weg. Maar wel een gouden tip van de mevrouw die ik zo ga gebruiken.
De autotrip ging weer verder met uiteraard de nodige stops voor de kodakmomentjes! Uiteindelijk besloten we in het wildernis hostel te slapen: Mosquito Creek. Geen douche, geen normale wc, geen electriciteit, maar wel wifi en de laatste dagen een beer in de omgeving. In eerste instantie vond ik dat natuurlijk prachtig, maar toen ik 's nachts naar het wc hokje een paar honderd meter verderop moest in het pikke donker werd dat iets minder.
In het hostel bleken ook 2 gezellige Duitse zusjes en de rest van de avond hebben we gezellig zitten ouwehoeren. Zij gingen een beetje dezelfde route doen als ik dus ik zal ze nog vaker tegenkomen.
Na een goede nachtrust gingen we weer verder. De route heet hier de Icefield Parkway en al na 5 minuten werd duidlijk waarom: prachtige gletsjers overal om ons heen. Uiteraard ontbraken de blauwe en groene meren ook niet, dus was echt super! Bij de Athabasca gletsjer (een vd vele van de Columbia Icefield) even gestopt om mijn gletsjerhike voor de dag erna te regelen. Uiteindelijk waren we rond 15 uur in Jasper en hebben we nog even een rondje gelopen om daarna naar het hostel te gaan (lag 7 km buiten het centrum). De lonely planet had het al beschreven, maar het was inderdaad zo: een kamer delen met 27 anderen.....apart!
Gelukkig wel even een lekkere douche kunnen nemen en wat kleertjes kunnen wassen (al is wassen een beetje een groot woord, maar ach) en uiteindelijk ook prima geslapen.
En dat was wel heel fijn, want uiteraard kon ik mijn energie wel gebruiken voor die gletsjer hike. Een beetje jammer was dat het keihard regende de hele weg terug naar de gletsjer dus ik begon al een beetje spijt te krijgen. Toen ik vervolgens bij de gletsjer uitstapte kreeg ik dat helemaal...Bevroren was ik al voordat we begonnen. Gelukkig zijn ze dat gewend en dus kreeg ik leuk pakje aangemeten (het zag er niet uit, maar warm was het wel). Ik had al even met de (enige) andere gletsjerloper gesproken en was een beetje aan het twijfelen of het nou een man of een vrouw was. Gelukkig werd het bij het voorstelrondje duidelijk: Jeff de amerikaan en Todd de gids. We konden vertrekken. Het eerste stukje regende het nog keihard, maar dit werd al snel sneeuw (wat ik uiteraard stukken prettiger vond) en uiteindelijk werd het zelfs droog met een beetje zon en windstil (wat uniek schijnt te zijn). Met onze ijzers onder stapten we flink door omhoog de gletsjer op. En dit is echt super!!!!! Het is moeilijk op de foto's te zien, maar het is soort witte deken met allemaal bergjes er in en riviertjes en kloven ertussen. Todd kon ook mooi vertellen dat als je in zo'n diepe kloof was je maar heel hard moest bidden, want de kans was groot dat je in het ondergrondse rivierenstelsel zal verdrinken. Gelukkig bood hij dan wel z'n hand aan als ik even naar de diepte wou kijken! Na ruim 3 uur omhoog lopen keerden we om en uiteindelijk stond ik nog een uurtje later met een knalrooie boei weer bij de auto. Moe maar voldaan moest ik nog wel een ruime 100 km terug naar, opnieuw, een wildernis hostel. Dit keer in Maligne Canyon.
Na ruim een uurtje rijden stapte ik het hostel binnen en daar waren de Duitse zusjes weer. Zij stonden net op het punt om de weg af te rijden naar Maligne Lake omdat er nogal wat beren in de omgeving zouden zijn en vroegen of ik mee wou...UITERAARD! Maar helaas.....ook nu geen beren op de weg, en ook niet aan de rand...
Een beetje terleurgesteld toch maar gaan slapen en dit was echt drama. Niet omdat het bed niet lekker lag, niet omdat er werd gesnurkt, maar omdat er een slapende knoflookboom in het bed naast me lag: te ranzig! Na de 7e poging om met mijn neus dichtgeknepen in slaap te vallen was ik het zat en dus stond ik om half zeven een broodje te smeren waardoor ik om 7 uur een mooie wandeling bij de, toen nog rustige, Maligne Canyon, kon maken.
Na de tank even vol gegooid te hebben en mezelf een cafeineshot gegeven te hebben kon de trip naar Sun Peaks door Well's Gray NP beginnen. Echter wel na eerst even hard op de rem te trappen, want wat stak daar over: een coyote (op dat moment wist ik echt nog niet wat het precies wat). NAdat de coyote even lekker had gepoept kon ik weer verder om vervolgens weer op de rem te moeten voor een kudde Kariboes! Wat een leuke start van de dag!
De route was opnieuw weer supermooi en na een uurtje of 5 rijden kwam ik aanbij Well's Gray NP. Ik besloot een hike te doen waareen grote kans op beren zou zijn. HIer was er geen sprake van een boete dus ik ging het wandelpad alleen op. In het begin was er niets aand e hand, maar toen het pad nog maar 50 cm breed was met daarnaast van die dichte begroeiing kneep ik hem wel een beetje. Maar ook nu: geen beren...(gelukkig wel mooie uitzichten).
De bedoeling was om in Sunpeaks te gaan slapen. Dus daar reed ik dan ook heen. Maar eenmaal aangekomen bij het (enige) hostel, bleek deze gesloten.Gevolg: ik moest naar Kamloops. Alleen ind e lonely planet stonden geen hostels in Kamloops en de lokale VVV was net dicht. Omdat ik echt geen idee had waar ik moest zoeken ben ik uiteindleijk maar gestrand in een te duur motel. Maar ja: het heeft ook zijn voordeel: na zo'n nacht met een knoflookboom in de kamer is zo'n nachtje alleen wel erg lekker!
Vanochtend stond ik dan ook fris en fruitig op om mijn roadtrip te vervolgen. Tot vanochtend was die roadtrip al 2300 km lang en daar is vandaag denk ik nog zo'n 400 km bijgekomen. Het eerste stuk was eigenlijk een soort dorre 'bende', wel heel mooi natuurlijk, maar erg droog. Daarna werd het steeds groener en groener en ook nu kwamen daar uiteindelijk weer de witte bergtoppen bij, samen met de mooie meren!
Net heb ik even een rondje gelopen door Whistler Village en nu ben ik mijn hostel in het Olympisch dorp aan het wachten tot het 19 uur is. Dan ga ik namelijk de tip van de vrouw gebruiken: rijden naar het Olympisch Park. Dit is dicht en daarom is die weg heel rustig. Zij hebben 5 beren gezien en toen ik net aan het meisje van de receptie vroeg waar het was zei ze ook dat die kans erg groot is, dus wie weet!
Even mbt de foto's: het scheelt mij heel veel tijd om ze op facebook te doen. Mocht ik morgen tijd hebben, zal ik ze ook hierop zettten, maar anders: sorry voor degene zonder facebook!
Wordt vervolgd!
De route (vanaf het begin):
30-08: Vancouver-Hope-Merrit-Kelowna
01-09: Kelowna-Vernon-Sicamous-Revelstoke
02-09: Revelstoke-Golden-Lake Louise-Banff
03-09: Banff- Lake Lousie-MoquitoCreek
04-09: Mosquito Creek-Jasper
05-09: heen en weer naar de Athabasca Gletsjer en toen naar Maligne Canyon (iets ten oosten van Jasper)
06-09: Maligne Canyon - Jasper-Tete Jeune Cache-Clearwater-Sunpeaks-Kamloops
07-09: Kamloops-Cache Creek-Lillooet-Pemberton-Whistler
En we zijn begonnen!
Helaas een slechte aanleiding voor dit vroege verslag: regen....maar ach, na regen komt zonneschijn zeggen ze, dus komt ook wel weer goed ;-)
Het lijkt inmiddelsalweer eeuwen geleden toen mijn lieve moedertje mij donderdagnacht om 03.30 uur op kwam halen. Een klein uurtje later bleek ik nog helemaal niet in te kunnen checken, dus wat kanje dan beter doen dan een lekker starbucksje!Daarna was inchecken wel mogelijk, dus gelijk maar even gedaan en moeders een afscheidskus gegeven: dereis kon beginnen. En die was best pittig:eerst naar Londen, daar 3 uur wachten (zonder rookruimtes....) en vervolgens nog eens 10 uur in het vliegtuig naarVancouver..en opnieuw zo goed als geen oog dicht gedaan, pfff
Maar eenmaal door dede douane bleek het zonnetje lekker te schijnen dus dat half uurtje langer wachten op de auto was danook geen probleem! De bedoeling was om met de auto in 4 uurtjes naarKelowna te rijden om daar gelijk een bed in te kunnen duiken,maar ditduurde iets langer....
Zo simpel als het was om Toronto uit te rijden, zo lastig was het in Vancouver. Ik had dan wel een grote auto (ben een panda gewend, dus is natuurlijk al snel groot) maar tussen die trucks in het drukke verkeer van Vancouver werd ik wel een beetje wanhopig. Na 2 uur,3 'bijna-ongelukken' en nog steeds in Vancouver vroeg ik mij dan ook echt even af waarom ik dit ook al weer zo leuk vind. Gelukkig werd het mij een half uurtje later weer helemaal duidelijk: buiten de stad, koffie in de handen keihard meeblerend met de cd-tjes genieten van de uitzichten: daarom dus!
Na 7 uur rijden was ik dan in Kelowna. Maar nog niet in het hostel: ik zag het wel, maar kon er niet komen...Het was donker, druk op straat en allemaal van die onzinnige eenrichtingswegen....gevolg: 4 x dezelfde (lange) brug genomen en zelfs overwogen toch maar een motel te nemen (tot die man de prijsvertelde en iknietwist hoe snel ik weg moest komen..). Maar uiteindelijk was ik er dan toch: SLAPEN (naeen bij elkaar geraapte 2 uurslapen in de laatste 29 uurging dat prima moet ik zeggen ;-) )
En toen was het tijd om Kelowna te ontdekken.In eerste instantie wilde ik eigenlijkweer doorrijden, maar een dagje rust leek mij wel verstandig. Het enige wat ik wist was dat Kelowna midden tussen de fruitbomen en wijnvelden ligt, dus eveneen kaart gezocht. Na een blik op de kaart bleken er allerlei parkente zijn, een beroemde fruitmarkt en een wijnmuseum (ik hou niet zo vanhet museum, maar voor deze wilde ik wel een uitzondering maken).Dus: op pad!
Na een wandelingetje door het park bleek het wijnmuseum nog dicht. Dus dan toch maar eerst nar de fruitmarkt. Inmiddels heb ik heel wat van die markten gezien, maar dit sloeg echt alles! Alleen danniet echt in positieve zin:de groenteboer op de traaij was nog groter.....
Helaas bleek dit ook voor het wijnmuseum te gelden: hierbij was mijn woonkamer nog groter...Ze hadden Kelowna beter Madurodam kunnen noemen!
Wat over bleef was de optie van een wijnproeverij, maar ja....voor die $80 kan ik zelf ook wel leukeverhalen verzinnen ;-)
En dus werd het hangen bij het hostel. Gelukkig bleek dit super gezellig waardoor ikna de nodige potjes tafeltennis en pool tevreden in een diepe coma viel.
Omdat de coma al om 21.00 uur was begonnen, was ik vanochtend lekker vroeg wakker....Na het ontbijtje nog even een wandeling gemaakt met een of ander Fiji-aan (of hoe ze dan ook mogen heten) zodat hij even van zijn kater af kon komen. Maar na een kwartiertje werd ik zo bangdat ik straks niet meer mocht rijden door het inademen van die lucht...dat ikmij maar snel uit de voeten heb gemaakt: volgas naar Revelstoke..
Rvelstoke is een beetje het begin van de Candian Rockies dus hoe dichter bij, hoe vaker ik al een besneeuwde bergtop zag: zo leuk!
Eenmaal bij het hostel raakte ik aan de praat met mijn Australische kamergenoot en we besloten even naareen grote dam in de buurt te gaan: nou: groot was ie zeker!
En nu zijnwe net terug van het inslaan van wijn, bier en vlees voor de barbecue die hier zo gehouden gaat worden, dus wordt vast weer een gezellig avondje!
Klaar voor de start!
Ja ja...eindelijk mag ik nu echt gaan aftellen: nog 1 verjaardag, nog 2 dagen werken, nog 2 etentjes en nog 3,5 nacht slapen en dan hoor ik de mevrouw weer zeggen 'mind your step'!!
Net als vorig jaar stap ik in het vliegtuig naar Canada. Dit keer blijf ik alleen iets langer zitten, waardoor ik als het goed is uitstap in Vancouver! Na de douane stress eneen (of iets meer) bakkies koffie stap ik in de bolide die voor mij klaar staat.
Ik wil een rondje maken via Banff NP, Jasper NP en Vancouver Island! Of het echt een mooie cirkel wordt of dat er weer wat extra bochtjes gemaakt gaan worden, kan ik nog niet voorspellen!
In totaal heb ik 3 weken voor het hele rondje en hoop ik in ieder geval orka's van dichtbij te zien en een tocht over de gletsjer te maken. Uiteraard zeg ik ook geen nee tegen een beertje meer of minder en ook voor een eland zal ik mijn camera uit de tas toveren!
Na deze 3 weken van rust (?) en natuur is het tijd voor het andere uiterste: Las Vegas! En gelukkig was Ciska zo lief om zich op te offeren om samen een weekLas Vegas onveilig te gaan maken
Na deze week vliegen we samen terug en kunnen we terug in NL gelijk 's avonds door metLi-keuren in het Wapen!
Ja ja: missie geslaagd!
Aangezien er iemand stond te popelen om de computer te gebruiken toen ik met het vorige verslag bezig was, was ie nog niet helemaal compleet....
Het was namelijk zo: toen ik aankwam in Churchill, ging ik gelijk maar even naar het hotel (die ik al in januari had geboekt). Ik wist dat het me veel geld zou gaan kosten ($ 270,- voor 2 nachten) dus toen ik in Winnipeg in het hostel een aanplakbiljet zag van hetzelfde hotel met de vermelding dat je korting kon krijgen met je HI membership (wat ik heb), dacht ik: eens even vragen. In eerste instantie kreeg ik een paar vragende blikken. Toen werd er wat over en weer gezegd en daarna kreeg ik te horen dat het wel kon, maar dat ik dan geen ontbijt zou krijgen en dat er een (kleine) kans bestond dat er misschien nog iemand anders op de kamer zou komen (nou lekker belangrijk, ben inmiddels niet anders gewend). Dus ok! Maar ik was toch wel nieuwsgierig wat ik dan moest gaan betalen: $89,-....dus ik dacht: effe doorzetten en vroeg/zei: 'voor 2 nachten neem ik aan'...zegt ze nog JA ook.... Dat is dus een lekkere meevaller en gelijk een les voor de rest van m'n leven: altijd even vragen om een korting!
Na een heerlijke douche (waar ik erg aan toe was na die bijna 51 uur in dezelfde kleren) even een rondje gelopen door het dorpje. Dit was zo gepiept: Churchill is echt inieminie. Maar het was wel heel apart om er een rondje te lopen, als je constant op je hoede moet zijn voor de ijsberen. En mocht je even vergeten zijn dat je op je hoede moet zijn, dan wordt je wel gewaarschuwd door de borden en de rondrijdende ijsbeer-patrouille-wagens. Op zich dacht ik nog: zo'n ijsbeer zie je toch wel aankomen, maar dit werd me de volgende dag wel duidelijk!
Want om half 8 stond ik paraat met extra warme kleren voor de Tundra Buggy tour. Keurig op tijd werd ik opgepikt en we hadden mazzel: waar de tundra buggy over ca een week waarschijnlijk elke dag afgeladen vol is (40 personen), waren wij maar met z'n dertienen, dus lekker de ruimte! Na wat veiligheidsinsturcties konden we 'van wal'. De hele dag zouden we over de tundra rijden en hij had al gewaarschuwd dat dit aardig hobbelig zou zijn. Nou kon ik me van tevoren niet veel voorstellen bij de tundra, maar ik denk (ben er natuurlijk nooit geweest) dat je het het best kan vergelijken met een maanlandschap. Een grote kale vlakte, met veel rotsten/keien, kuilen, water en af en toe een minie boompje. Maar goed: daar kwamen we natuurlijk niet voor ;-)
Al na een half uurtje riep iemand: 'polar bear, polar bear' Dus iederen gelijk in rep en roer, maar de beer bleek op een grote afstand. Dus ging onze gids proberen dichter bij te komen. Dit lukte aardig maar nog steeds was hij aardig ver weg. Ik was nog niet onder de indruk ;-)
Gelukkig kwam daar niet veel later verandering in, want daar lag ze: een middelgroot ijsbeervrouwtje op zo'n 20 meter afstand: dat begint ergens op te lijken! Ook werd nu duidelijk waarom het dus niet zo simpel is als: 'je ziet hem toch wel aankomen' Want wat blijkt: als die beer opgerold gaat liggen tussen de bosjes, zie je hem dus echt niet. Het zelfde geldt als hij tussen de rotsen ligt: het verschil tussen een opgerolde ijsbeer en een echte rots is zelfs van kleine afstand moeilijk te zien. Na een half uurtje had de beer besloten dat ze klaar was met haar show en dat het tijd was voor een tukkie, dus gingen we verder. En ja hoor: niet veel later een enorme mannetjes beer voor ons op de 'weg'. Uiteraard wilden we graag dichterbij komen, maar dit mannetje bleek een beetje een schijterd dus toen we steeds meer in zijn richting kwamen sprintte (!!) hij de bosjes in. Gelukkig stak hij daar nog wel af en toe zijn kop omhoog en deed ie een klein dansje! Maar ook deze beer was uiteindelijk toch toe aan een tukkie. Inmiddels hadden we wel een beetje trek en ging onze gids op zoek naar een mooi plekje om te lunchen (uiteraard wel aan boord van de buggy, want het is absoluut uitgesloten dat je daar een voet op de tundragrond zet). En een mooi plekje werd het zeker, want wie kan nou zeggen dat ie een heerlijke goulashsoep (gatsie) heeft gegeten terwijl er een paar meter verder op een ijsbeer op z'n besjes zitten te kauwen?!!! Dit was natuurlijk helemaal top!!
Maar helaas na een uurtje moesten we toch weer verder. We zagen later nog wel een paar keer een beer in de verte maar niet meer echt dichtbij. Maar dat maakt niet uit: mijn missie was geslaagd!!!
Eenmaal terug bij het beginpunt heeft de gids ook nog z'n uiterste best gedaan om mij op tijd bij het postkantoor te krijgen (en met succes: 1 voor 17 stapte ik binnen): dus nu heb ik een officiele stempel van de ijsberen hoofdstad in m'n paspoort!
Na een snelle hap en een biertje moest ik toch echt mijn luikjes gaan sluiten om al deze indrukken een plaatsje te geven!
De volgende dag (zaterdag) heb ik nog een beetje door het dorpje gelopen, maar echt lekker was dat niet, aangezien er een aardig koud windje stond. Dus eigenlijk was het van koffietentje naar lunchtentje naar koffietentje en naar dinertentje geslenterd om m'n tijd uit te zitten voor de conducteur weer ging roepen: 'all aboard'! Dit deed hij uiteindelijk keurig op tijd, namelijk 19.30 uur, en daar gingen we: deze keer geen vertraging dus 46 uur later stond ik weer in Winnipeg (gisteren). Eenmaal terug in het hostel snel even een pasta-tje opgewarmd en gekletst met een braziliaan die hier woont. Dit was erg gezellig maar werd helaas onderbroken door een of andere vreemde Brit. Mijn plan was: na het eten, een douche en hop; naar bed, maar daar was de Brit weer: of ik even met hem wilde praten: nee! Of ik dan misschien zin had in een kopje thee: nee! Maar groene thee is goed voor je, daar krijg je energie van: nee, ik wil douchen en naar bed! Uiteindelijk in een moment van onoplettenheid van de Brit snel naar boven gerend om een douche te nemen. Toen ik daarna nog effe naar beneden ging om een peukie te roken, zat ie me op de trap op te wachten: of ik even foto's wilde kijken: nee! Uiteindelijk bedacht ik dat ik hem misschien maar moest zeggen: 'misschien morgen, maar ben nu echt te moe'...bleek dat ie morgen weg zou zijn, beter!
Maar helaas: vanochtend toen ik even achter de computer zat, dook ie weer op met de mededeling: 'ik heb goed nieuws voor je'...wat dan? 'Nou ik heb m'n bus gemist dus ik ben hier nog de hele dag, wil je thee?' grrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr
Natuurlijk heb ik nooit zin om naar huis te gaan, en Canada is zeker een land waar ik nog een keer naar toe ga (niet naar Winnipeg), maar gelukkig maakt deze Brit het me wel iets makkelijker om m'n koffers te gaan pakken ;-)
Ik zal zo nog even proberen foto's te plaatsen, maar als het niet lukt wordt het in NL....
Kippenvel
Iedereen bedankt voor alle reacties EN felicitaties!!!!!
Als beloning: hier weer een update ;-)
Na het vorige verslag getypt te hebben,'moesten' we de CN tower beklimmen....Omdat we beiden nogal last hebben van een hoogtevreesje, hebben we eerst maar even moed verzameld (lees (hoe kan het ook anders) een biertje gedronken). Maar toen moest het toch echt gebeuren.....In de lift werden we eigenlijk allebei al niet lekker (daar is namelijk ook een (gedeeltelijk)glazen vloer enaan een kant alleen maarramen), maar eenmaal boven viel het nog wel mee, tenminste: totdat we naar de verdieping met de glazen vloeren gingen dan....Louise was nog zo dapper (aangemoedigd door 2 oude dametjes die heel lief haar hand vasthielden) om er 2 tellen op te gaan staan, maar ikheb even overgeslagen.
Toen we weer veilig en wel beneden stonden wilden we eigenlijk even het Rogers Centre bezoeken, maar wat bleek: audities voor Canada Got Talent! Na lang wikken en wegen besloten we toch maar om deze kans voorbij te laten gaan en lekker vroeg ons mandje in te kruipen. Vrijdag hebben we een rondje door de stad gelopen en de veerboot naar Toronto Islands genomen. Helaas was daar nietveel meer te doen, omdat het seizoen voorbij was. Dus terug naar de stad en poging 2 voorhet Rogers Centre: mislukt!(wel hebben we weer even onder het genot van een Starbucksje genoten van al die zenuwachtige (of al afgewezen) Canadeesjes).
Eenmaal terug in het hostel bleek die avond in het teken te staan van: Cheese & wine: hoe vervelend ;-) Na het verplichte voorstelrondje vond het Louise het wel grappig om even te doen alsof ik al jarig was, met als gevolg dat ik door 6 verschillende nationaliteiten werd toegezongen! Uiteindelijk bleven we met een groep Engelsen en Ieren over en werd het erg gezellig (voor zover ik het kon volgenaangezien die Engelsen en Ieren onderling echt niet te verstaan zijn).
Zaterdag konden we dan eindelijk het Rogers Centre in, maar: ze vroegen $ 15 om naar binnen te gaan terwijl je vanuit de winkel ook wel zicht had op het veld, dus besloten dat we dat geld wel beter konden besteden, namelijk: de shoppingmall!!!
Eenmaal terug in het hostel, even snel omkleden, want er stond een etentje met vrienden-van de vriend-van de moeder-van Louise op het programma. We hadden geen idee wat we konden verwachten, maar het bleken uiteindelijk ontzettend gezellige mensen die ook nog eens zo aardig waren om mij de volgende dag op het vliegveld af te zetten! Na het afscheid van Louise, ingecheckt en op naar deel 2 van m'n trip: Manitoba.
Na een vlucht van een kleine 2,5 uur landde ik in het zonnige Winnipeg (ja, het weer zit me niet tegen). Snel een hostel gezocht, douche genomen en even naar het treinstation gelopen om m'n printje om te wisselen voor een echt treinticket. En al gelijk 'vertraging'. Stond op het printje nog dat we om 07.00 uur in Chruchill zouden zijn (wat een trip van 43 uur inhield), om het echte ticket werd dit al 09.00 uur...Dit beloofde veel goeds ;-)
UIteindelijk was ik toch best wel gesloopt en aangezien ze ook hadden gewaarschuwd dat (bepaalde gedeeltes van)Winnipeg behoorlijk gevaarlijk kunnen zijn in je eentje in het donker, maar heel verstandig m'n bedje opgezocht!
De volgende dag was het zover: 30! Dat moest gevierd worden, dus op zoek naar nieuwe laarzen ;-). Bij terugkomst bleek ik een kamergenootje te hebben en samen even wat gegeten en een biertje gedronken, maar eigenlijk was ik nog steeds behoorlijk moe en metde lange treinreis in het vooruitzichtmaar vroeg naar bed(was toch een dagje ouder, dus tja...)!
Dinsdagochtend was het nog even een gestoei, want ik had geen idee wat ik kon verwachten van de treinreis (koud/warm; veel/weinig ruimte enz enz). Uiteindelijk maar met een tas vol eten, drinken en wat warme kleren naar het station gegaan. Wat bleek: de trein was bijna leeg, dus lekker de ruimte! En daar gingen we: op naar Churchill!
Het was een erg mooie route, met regelmatig een stop (erg fijn). Al snel raakte in gesprek met m'n 'buurvrouw': een Inuit met erg grappige verhalen. Gelukkig had ze ook genoeg verhalen want uiteindelijk kregen we nog voldoende vertraging......Totale duur: 50 uur en 3 kwartier. Maar als de NS ons geduld voortaan ook zo gaat belonen als Via Rail Canada dat doet, hoor je mij niet klagen, want wat zagen we daar???? EEN IJSBEER!!!!!
Morgen staat de Tundra-Buggy tour op het programma, dus met een beetje mazzel komen er dan nog een hoop ijsbeertjes bij op de teller!!!
Road Trip!!!!
Aangezien het vorige verslag 'al' een week geleden was, en we al weer zoveel hebben meegemaakt, is het weer tijd voor een nieuwe update. Bedankt allemaal voor de leuke reacties!!!!
Na het typen van het vorige verslag was het de bedoeling dat ik samen met de Duitse Valerie naar het concert zou gaan. Vanwege een aantal telefonische problemen, was dat mislukt. Gelukkig was daar de Ierse Louise: die was wel in voor een feestje! Het concert(Arcade Fire) was super en ook supergoed georganiseerd: er waren meer dan 75.000 (!) mensen, maar geen problemen.
De volgende dag was het tijd om wat meer van Montreal te zien. Dus samen met Louise eneen metrokaartje verschillende plekken in de stad bezocht. Hierna was het natuurlijk wel tijd voor een biertje en aangezien Louise Iers is bleef het er niet bij 1 ;-)Inmiddels was ook de Zwitserse Vanessa aangesloten en het werderg gezellig (en laat)!
Met Louise had ik afgesproken dat ik haar zondag zou oppikken in Ottawa.Vanessa wilde wel wat meerzienvan de omgeving, dus devolgende dag gingen wesamen op pad richting Ottawa, met het idee dat zij daar weer de bus terug zou nemen en haar plaatsje af zou staan aan Louise: hoe anders kan het lopen ;-)
Net ten westen van Montreal ligt park Oka. Na een kleine wandeling reden we door het park en gingen we verder op pad naar Montebello. Hier is park Omega. Met de auto kan je door het park rijden terwijl de moose's aan je autoruit likken. Erg grappig! Verder waren er in het park ook nog allerlei andere dieren zoals buffels, herten en bevers en (weliswaar achter een minuscuul hekje): zwarte beren!
Uiteraard namen we hier ruim de tijd voor en dus was hetal een beetje laat toen we het park verlieten. Bovendienhadden wij al de waarschuwinggehad dat er weinigtot geen slaapplaatsen in Ottowa zouden zijn,en dus besloten wein Montebello te blijven. Na een hapje eten, waren we doodopvan alle indrukken, dus vroeg naar bed!Omdat het hier erg lastig is in te schatten hoe lang je over een bepaald aantal kilometers doet, gingen we de volgende dag (zondag) voor de zekerheid maar ruim op tijd van 'huis'. Gelukkig was heterg rustig op de weg en we warendan ook mooi op tijd op het busstation. Inmiddels had Vanessa besloten dat ze de roadtrip nog wel een dagjewilde verlengen. Dus even opruimen in de auto(!), Louise oppikken enmet z'n drieenbegonnen we aan onze roadtrip inde Ford.
De route was wederom prachtig:het is nu echt op en top Indian Summer en na elke bocht is er weer een ander prachtig spiegelend meer, duswekeken onze ogen uit.Na een paar uurtjeskwamen we bij de 'East gate'van het Albonquin National Parc. Met wat tipsvan de lokale VVV vervolgden we onze trip door het park. Af en toe een drinkpauze, af en toe een kleine hike, af en toe een rookpauzeen af en toe een plaspauze. Al met al waren we 4 uur verder toen we bij de 'West gate' kwamen. We besloten naar het plaatsje Huntsville te rijden. Doordat motels goekoper zijn dan hostels als je met z'n drieen bent, hadden we even snel een motel gefikst om vervolgens naar de Pub te gaan. Ja, het wordt een beetje eentonig, maar het was opnieuw bier en opnieuw erg gezellig en opnieuw laat!
Omdat Vanessa een buskaartje had vooreen bus vanuit Niagara Falls en het liefst voor vertrek van de bus nog wel iets van de watervallen wilde zien, vertrokken we de volgende dag (maandag) een beetje bijtijds richting Niagara Falls. Ook deze route was weer prachtig (al verdween de Indian Summer wel een beetje hoe zuidelijker we kwamen), maar gelukkig waren daar de watervallen! Echt super! Inmiddels had Vanessa besloten om haar vertrek toch nog een dagje uit te stellen, dus opnieuw met z'n drieen een motel gezocht.
Na nog een beetje door het stadje gereden te hebben en wat boodschappen gedaan te hebben, hebben we 's avonds lekker pizza besteld en op ons 'balkon' gezeten met op de achtergrond het geweld van de watervallen: het kan vervelender!
Dinsdag begon de dag een beetje regenachtig (huh, dat hadden we nog niet eerder gehad ;-) ), dus rustig aan opstarten en vervolgens richting Niagara on the Lake gereden (een soort Blaricum aan zee, zonder sociale huur). Gelukkig werd het weer wat beter en we besloten dan ook dat het wel leuk was om de watervallen van de Amerikaanse kant te bekijken. Leuk was het zeker, aangezien wij eerst niet begrepen wat we precies moesten doen met al die camera's en stoptekens en wild gebarende douane-beambtenen de douane helemaal niets begreep wat een Zwitserse, Ierse en Holandse samen inAmerika te zoeken hadden. Gelukkig waren ze niet heel vervelend en mochten we na een uurtje de grens over. Na een rondje door het park gewandeld te hebben, kwamen we tot de conclusie dat de Canadese kant meer de moeite waard was. Daarbij kwam dat Louise al helemaal stond te stuiteren omdat ze iets over een outlet had gehoord (en een kortingskaart van het hotel had gehad), gingen we die outlet maar eens bekijken. Vanessa en ik hadden het na een uurtje wel gezien (lees: natuurlijk hadden we het niet gezien, maar er moet ook nog huur betaald worden, dussss), maar Louise was spoorloos. We besloten maar op een tactisch punt een koffietje te drinken en uiteindelijkkwam ze eraan met 4 tassen vol en een glimlach van oor tot oor.
Helaas verdween onze glimlach niet veel later toen we afscheid moesten nemen van Vanessa (ze kon nu echt niet meer uitstellen)....maar gelukkig hebben we al een date gepland om met z'n 2-en Louise in Ierland te bezoeken!
Woensdag wilde Louise nog iets terugbrengen in de outlet, dus gingen we op pad. Eerst even koffie drinken en tijdens de koffie (en dus net voor een bezoekje aan de outlet) kreeg ik het teleloontje dat ik nog een jaartje voorzien ben van werk, een betere timing kan haast niet ;-)
Omdat dit natuurlijk wel gevierd moest worden, ben ook ik deze keer maar een winkeltje (of 2,3,4 misschien 5) ingegaan en tevreden vervolgden we onze weg richting Toronto. Omdat we niet in Toronto wilden slapen (ivm de hoge parkeerkosten), strandden we in Missaugaua (of zoiets) waar we aan de grote uitdaging stonden om alle spullen die her en der in de auto stonden in onze tassen te krijgen...Het kostte bloed, zweet en trane, maarhet is redelijk gelukt!
Nu zijn we net in Toronto aangekomen en na een helse speurtocht naar de parkeergarage waar we de auto moesten inleveren (snik) en een helse rel met de mensen van het autoverhuurbedrijf (wel met een beetje succes, toch $40,- minder betaald), zit ik nu dus effe lekker in het hostel te internetten.....Wat de plannen zijn voor de komende dagen is nog niet bekend, maar dat er weer veel gelachen gaat worden staat vast!!
Moeder, de route is als volgt:
Montreal - Montebello: 13 Noord, 640 West, 344 West en 148 West (170 km)
Montebello - Huntsville: 148 West, 417 West, 17 West, 60 West (430 km)
Huntsville - Niagara: 11 Zuid, 400 Zuid, 407 zuid (toll weg), QEW en 420 richting NIagara (351 km)
Niagara - Missaugaua (ofzoiets): QEW richting Toronto (aantal km weet ik niet precies)
Missaugaua - Toronto: binnendoor, langs Lake Ontario
Walvissen, een zwarte beer & Indian Summer!
Bedankt voor alle leuke reacties! Aangezien het een beetje regent buiten, is dit een goed moment om weer een verslagje te plaatsen (en als het meezit straks ook een paar leuke kiekjes).
Na het typen van het vorige verslag vond ik het wel tijd voor een lekker koud biertje in de volle zon (ja ja: zelfs verbrand, aangezien ik dacht geen zonnebrand nodig te hebben in het koude Canada....)
Tijdens het biertje raakte ik aan de praat met Mario, een Canadees die veel wist van de omgeving. Hij vertelde dan ook dat het mogelijk was om een soort tour te doen waarbij je bijna 100% zeker de zwarte beer zou zien. Het duurde dan ook niet lang en excursie 2 voor de volgende dag was geboekt. Na dat geregeld te hebben liet Mario een stuk van de omgeving zien. Na de nodige roseetjes en het proeven van het bekende quebecaanse (?) gerecht: poutain (niet voor herhaling vatbaar) vond ik het wel bedtijd. Bij aankomst in de kamer werd ik echter overgehaald door de Duitse Valerie om nog een biertje te drinken, zodat ik haar even kon vertellen over m'n geplande excursies. Dus zo gezegd, zo gedaan en de volgende dag gingen we dan ook op pad naar excursie 1: de walvissen!
Na ons in een belachelijk pak te hebben gepropt gingen we aan boord van de kodiac (het is inderdaad een soort rubber boot zussie). Al gauw zagen we een aantal 'Minky wales' : de dwergvinvis die ca 6,5 meter groot zijn. Uiteraard zat ik op het puntje van m'n stoel te wachten op de staart, maar die kwam niet. En later weer niet. En nog wat later: weer niet... Wat bleek: het bekende plaatje van de staart is alleen te zien bij de humpback en helaas: in het hele gebied waren er maar 8 humpbacks, dus de kans dat we dat zouden zien was erg klein..Gelukkig hebben we wel nog een hoop van deze Minkies gezien en ook een aantal witte belugas hebben we van grote afstand mogen aanschouwen. Dichterbij was geen optie, want er zijn namelijk allemaal regeltjes voor de afstand die boten tot de verschillende walvissen moesten houden en voor de witte Beluga was dit 400 meter. Al met al was het wel een leuke excursie, maar dus geen walvis kunnen aaien.
Eenmaal terug aan wal was het tijd om goed op te warmen (doordat de zodiac zo hard ging en de temperatuur van het water maar max 7 graden was, was ik inmiddels bevroren). Aan wal was het echter opnieuw superwarm, dus met een lekker bakkie koffie kwamen we in het zonnetje onder de strakblauwe hemel al snel weer op temperatuur.
Aan het einde van de middag stapten we in de auto om naar het beginpunt van excursie 2 te gaan. Na eerst een filmpje te hebben gezien (in het frans.....snap er toch echt niet veel van) gingen we in een oude schoolbus op weg naar het 'observatiepunt'. En we hadden mazzel: er was een grote zwarte beer lekker aan het genieten van z'n framboosjes & aardbeien en hij had ook helemaal geen haast. We hebben dan ook een half uur lang doodstil het beest zitten observeren. Echt super!
Eenmaal terug in het hostel was er live muziek, dus biertje erbij en nagenieten van de dag! Ik had besloten om de volgende dag (dinsdag) richting Montreal te gaan en Valerie wilde wel mee. Na het ontbijt gingen we op pad en lieten we het regenachtige Tadoussac achter ons, perfecte timing dus. Al binnen een uur hadden we ons plan bijgesteld: Valerie wilde nog graag een natuurpark zien voor ze weer terug moest en Parc Mont Tremblant stond ook op mijn lijstje, dus bij Montreal namen we de snelweg naar het noorden. De bedoeling was dat we tegen een uurtje of 17 wel in Mont Tremblant zouden zijn, maar we hadden een afslagje gemist. Dit pakte goed uit, want nu hadden we een bergweggetje met na elke bocht een nog mooier uitzicht op spiegelgladde meren en bergen vol oranje, rode, gele en groene bomen: op en top Indian summer dus! Helaas werd het op een gegeven moment wel donker en werd het een beetje lastiger rijden. We hadden bedacht dat we naar een bepaald hostel wilden en verwacht dat Mont Tremblant niet echt groot zou zijn. Nou is het ook niet echt een stad, maar bleek het wel meerdere dorpskernen te hebben (van die typische wintersportdorpjes, erg leuk!). Na een paar keer vragen kwamen dan toch (na in totaal 11 uur in de auto te hebben gezeten) aan en terwijl de kleertjes in de wasmachine werden opgefrist (schoongemaakt is een te groot woord
Na een goede nachtrust werden we wakker met opnieuw een strakblauwe hemel en een stralend zonnetje, wat een mazzelaars!!! Op naar het park om daar een mooie wandeling te maken de heuvel op. Aangekomen op de top werden we rijkelijk beloond voor de inspanning: wat een uitzichten!!!
Na een tijdje te hebben genoten van de uitzichten, was het tijd om te gaan. Op naar Montreal. Valerie had mij getipt over het hostel waar ik nu zit en dat was geen verkeerde tip: perfecte lokatie & perfect hostel! Na het ontbijt vanochtend heb ik een soort alternatieve city-wandel-tour gedaan en voor vanavond staat er een gratis concert op het menu (schijnt behoorlijk bijzonder te zijn en druk: er worden zo'n 20.000 mensen verwacht). Ik ben benieuwd!
Quebec & de eerste walvis!
Het kostte wat moeite om uit het zonnetje
Na een perfecte lift van m`n lieve moedertjeen een lekker bakkie koffie kon het gaan beginnen. De vlucht was prima enna 8 uur en 50 minuten (30 minuutjes langer dan de bedoeling was) landden we in Toronto. Gezien mijn vorige ervaringenop Canadese vliegvelden had ik me natuurlijk al aardig in het angstzweet gewerkt voorde vele douane controles met bijbehorende ondervragingendie me te wachten stonden...Maar of ze nou vorige keer erg onder de indruk waren van m`nbetraandegroene kijkersen daar een berichtje van op het lokale vliegveld-intranet hebbengezet of dat ze een hele goede dag hadden, ik weet het niet, maar voor ik het wist stond ik buiten met het welverdiende sigaretje! Toen het cafeine & nicotinegehalte weer op peil waren, werd het tijd om de auto op te halen: een splinternieuwe (tenminste: zo ziet ie er uit) Ford Fiesta!
Ondanks dat ik mezelf nog gewaarschuwd had, wilde ik toch weer wegrijden in de `R`...(en het bleef niet bij die ene keer). Gelukkig net op tijd gestopt, zodat de muur van de parkeergarage en de auto onbeschadigd bleven. En toen kwam het: vanuit het niets zit je dan gelijk midden in het drukke verkeer in het totaal onbekende Toronto. Hoe ik het heb gedaan, geen idee, maar door maar de hele tijd m`n gevoel te volgen heb ik de Ford in een keer goed Toronto uitgemanouvreerd! Omdat dit natuurlijk ook niet geheel zonder zweetdruppeltjes is gegaan en de vlucht misschien wel ok was, maar het eten niet echt, had ik inmiddels wel een beetje trek gekregen. En waar kan je nou beter een maaltijd nuttigen dan in het stadje Ajax?!
Na weer een beetje opgedroogd te zijn vervolgde ik m`n route richting het oosten. Van te voren had ik nog een beetje de illusie dat ik misschien wel in een keer naar Montreal zou rijden, maar daar kwam ik al wel snel op terug. Dus tegen 18 uur begon de zoektocht naar een betaalbare slaapplaats in Kingston..Helaas bleek dit nogal moeilijk: niet de slaapplaats, maar het betaalbare wel. Daar komt nog bij dat ik had ontdekt dat dekofferbak nietop slotkon en omdat je geen sleutel nodig hebt om de auto te starten, was ik toch wel een beetje angstig voor het idee dat de auto ergens in een donker achterafstraatje zou staan.Dus na 7 rondjes door Kingston besloten om maar voor een motel langs de snelweg te gaan. Dit werd uiteindelijk in het plaatsje Gananoque. Nog steeds niet goedkoop, maar verder rijden was inmiddels geen veilige optie meer ;-)
Na een lekkere douche, een goede slaap en de ontdekking dat de auto niet gestolen was, ging ik opgelucht weer verder. Ik had inmiddels besloten dat ik nu maar door zou rijden naar Quebec en dan op de terugweg Montreal zou doen. Ook deze keer reed ik (na een klein opstartfoutje) in een keer goed (zelfs door de chaos van Montreal, ja: ik heb mezelf wel even een schouderklopje gegeven). Bij het naderen van Quebec had ik al besloten dat het geen optie zou zijn om de hele tijd in de zenuwen te zitten of de auto niet gestolen zou worden en dus even het verhuurbedrijf op het vleigveld van Quebec opgezocht. Wat bleek (en nee ik had dit echt nog nooit gehoord en vind het ook nog steeds heel apart), maar: ondanks dat alle andere 4 de deuren gewoon op slot zaten als ik dat checkte, voor de kofferbak geldt: als je met de sleutel in de buurt bent, gaat ie altijd open...... Na de check-check-dubbelchek bleek het verhaal inderdaad te kloppen en kon ik met een gerust hart Quebec inrijden,
Het was een beetje zoeken met al die smalle straatjes en eenrichtingsverkeer, maar daardoor werd het me al wel gelijk duidelijk: wat is Quebec een leuk stadje! Na de auto in een parkeergarage te hebben gedumpt en m`n spulletjes in het hostel was het wel tijd voor een drankje! Deze sloeg natuurlijk in als een bom met als gevolg: om 20 uur in coma.
Gelukkig was daarvan het gevolg dat ik al weer lekker vroeg fris & fruitig was en vol energie, dus op naar een rondje Oud - Quebec. Dit stukje Quebec is helemaal omheind met een muur en echt erg mooi. Met een starbucks en broodje pindakaas lekker over de boulevard gewandeld en vervolgens de rest van de muur ook maar gelijk!
Maar hoe mooi het ook was, om er nou nog dagen te blijven vond ik ook weer zonde, dus vanochtend om 06.45 zat ik in de auto naar Tadoussac: tijd voor wat wildlife! Na een supermooie tocht kwam ik hier om 12.00 uur aan. Eerst een hostel geregeld (erg leuk dus) en toen de excursie voor morgen: in plaats van het kanoeen, wordt het met een Kodiac. Dit schijnt nog wel iets meer adrenaline op te leveren en met een beetje mazzel kan je zelf de walvissen aanraken!! En terwijl de mevrouw van de tickets erg lang moeilijk aan het doen was en bijna geen engels sprak (net zoals bijna iedereen hier: alleen maar Frans), dus ik toch niets beters te doen had, even naar de dvd gekeken en dat belooft veel goeds! Nadat ze eindelijk klaar was even richting de `boulevard` gelopen en ja hoor: de lonely planet hadgelijk: vanaf de kant zag ik de eerste walvis al! Ik kan niet wachten tot morgen!!!!!
Groetjes Marieke
Moeder: de route voor je kaart is als volgt:
Toronto - Ajax - Kingston - Gananoque - Brockville - Cornwall - Montreal = route 401
Montreal - Trois Rivieres - Quebec = route 40
Quebec - St Anne - La Malbaie - Baie St Catherine - Tadoussac = route 138